Komiser Kemal, Dr. Yılmaz’ın ölümünün ardındaki gizemi çözmeye bir adım daha yaklaştığını hissediyordu. Elde ettiği bilgiler, onun doğru yolda olduğunu gösterirken, içinde bir huzursuzluk da barındırıyordu. Tapınağın sırları, tehlikeli bir oyunun parçasıydı ve bu oyunun kim ya da kimler tarafından yönetildiğini henüz bilmiyordu.
Gece çöktüğünde, kazı alanında geçirdiği uzun bir günün ardından kasabaya döndü. Kaldığı otel odasına ulaştığında, kapısının hafifçe aralık olduğunu fark etti. İçeriye girdiğinde, odanın karanlık köşelerinde bir hareket sezdi. Hemen el fenerini çıkardı ve odanın içinde saklanmakta olan birini fark etti.
Kemal, elindeki fenerle yavaşça ilerlerken, karanlıkta bir figür hızla pencereden dışarı atladı. Kemal, figürü yakalayamamıştı ama odada geride bırakılan bir ipucu vardı: Siyah bir eldiven. Eldiven, üzerinde tanıdık semboller taşıyordu; bu semboller, tapınakta ve Dr. Yılmaz’ın papirüsünde gördüklerine çok benziyordu.
Eldiven, Kemal’e saldıranın ya da odaya girenin tapınaktaki gizemli güçlerle doğrudan bağlantılı olduğunu düşündürdü. Bu kişi ya da grup, Dr. Yılmaz’ın ölümünde de parmağı olabilir miydi? Kemal, bu kişi ya da kişilerin, tapınağın gücünü ele geçirmek isteyenler olduğundan şüphelenmeye başladı.
Olayın şokunu atlattıktan sonra, Kemal, yeniden oturup düşünmeye başladı. Eldeki ipuçları, onu daha fazla tehlikenin beklediğine işaret ediyordu. Ancak, bu gece yaşananlar, ona katile dair önemli bir ipucu vermişti. Tapınakla ilişkilendirilen bir güç ya da organizasyon, belki de Dr. Yılmaz’ın keşfettiği sırları ele geçirmek için hiçbir şeyden çekinmiyordu.
Kemal, ertesi gün ne yapması gerektiğine dair bir karar vermesi gerektiğini biliyordu. Artık gerçeğe daha da yakın, ama aynı zamanda daha büyük bir tehlikenin eşiğindeydi. Bu sır perdesini aralamak ve Dr. Yılmaz’ın bıraktığı işi tamamlamak, onun omuzlarına yüklenmişti.